مقدمه: زایمان زودرس یکی از چالش‌های مهم نظام‌های سلامت در جهان است. نوزادان نارس به جهت دریافت مراقبت های تخصصی نیازمند انتقال می‌باشند و این انتقال همراه با عوارض کوتاه مدت و بلند مدت است. انتقال نوزادان نارس به بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان (NICU) به دلیل محرک‌های فیزیکی و صوتی، بر علائم حیاتی نوزادان موثر می‌باشد.
هدف: این مطالعه با هدف تعیین تاثیر مراقبت تکاملی بر علائم حیاتی نوزادان نارس حین انتقال داخل بیمارستانی یکی از بیمارستانهای شهر تهران در سال ۱۴۰۴ انجام شد.
مواد و روش ها: مطالعه حاضر یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده دوگروهی، که بر روی۷۸  نوزاد نارس منتقل‌شده از اتاق عمل یا بلوک زایمان به بخش NICU  انجام شد. برای گروه آزمون مراقبت تکاملی (کاور انکوباتو، آشیانه(نست)، پستانک، قنداق کردن، کلاه) اجرا شد. برای گروه کنترل مراقبت معمول اجرا شد. ابزارهای پژوهش شامل چک‌ لیست اطلاعات دموگرافیک و فرم ثبت علائم حیاتی بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۴ و آزمون آماری فیشر، من-ویتنی، تی مستقل، کای اسکوئر تحلیل شدند و( 0/05<P) به عنوان سطح معنی‌داری در نظر گرفته شد.
یافته ها: در این مطالعه، پس از مداخله تفاوت بین‌گروهی در دما، ضربان قلب، تعداد تنفس و فشار خون معنی‌دار نبود (0/05>P). اشباع اکسیژن، پیش از مداخله درگروه آزمون به‌ طور معنی‌داری بالاتر بود (۰/022=P). پس از تعدیل سطح پایه با ANCOVA، تفاوت معنی‌دار نبود (۱۴۲/۰ =P). با این حال، گروه آزمون نوسانات کمتر و ثبات نسبی بیشتری در علائم حیاتی نشان داد.
 نتیجه گیری: این مطالعه اثر آماری معنی‌داری از مراقبت تکاملی بر علائم حیاتی نوزادان نارس در انتقال کوتاه‌مدت درون‌بیمارستانی نشان نداد. با این حال، روند کلی به سمت ثبات نسبی علائم حیاتی در گروه آزمون بود. این مداخله کم‌هزینه و ایمن می‌تواند حمایتی باشد، اما برای تأیید اثربخشی،  مطالعات بزرگ‌تر با ارزیابی طولانی‌تر و کنترل بهتر تفاوت‌های پایه لازم است.